zondag 31 mei 2026

HOOFDSTUK 257: DE WACHTERS AAN DE POORT

Hoofdstuk 2 : De Wachters van de Poort

Door Kees

ik ben


De aanwezigheid achter de donkere doorgang liet mij niet meer los.

Zelfs nadat ik mijn aandacht had teruggetrokken uit de hal, bleef het gevoel bestaan. Het was alsof een vergeten herinnering zich diep in mijn bewustzijn had vastgezet en nu langzaam naar boven probeerde te komen.

Wie was die aanwezigheid, voor die  poort?

En waarom had ik het gevoel dat zij mij kende?

Ik bevond mij opnieuw in het grenzeloze ZIJN. Een oceaan van bewustzijn zonder vorm of begrenzing. Normaal voelde ik hier volledige rust, maar nu niet.

Nu was er nieuwsgierigheid. En vooral, koppigheid. 

Een verlangen om verder te kijken.

Verder dan ik ooit eerder had gedaan.

Vrijwel onmiddellijk voelde ik hoe een deel van mijn bewustzijn zich opnieuw losmaakte. Ditmaal was er geen overgang.  Geen beweging.

Ik was er gewoon.

De enorme hal lag opnieuw voor mij.

Miljoenen banken strekten zich uit tot aan de horizon. Mensen stonden op, zetten hun helmen af en werden begroet door geliefden. Anderen namen hun plaats in en begonnen aan een nieuw leven ergens in een fysieke werkelijkheid.

Maar mijn aandacht ging direct naar de donkere doorgang.

De poort.

De plaats waarover de sjamaan nauwelijks wilde spreken.

Ik begon ernaartoe te bewegen.

Niemand hield mij tegen.

Toch voelde iedere "stap" zwaarder worden.

Niet lichamelijk zwaar, maar alsof ik door lagen van overtuigingen heen moest lopen. Gedachten die ik ooit als waarheid had aangenomen, begonnen één voor één los te laten.

Mijn naam.

Mijn geschiedenis.

Mijn herinneringen.

Zelfs het idee dat ik mens was.

Alles leek minder vast dan ik altijd had gedacht.

Toen bereikte ik de doorgang.

Van dichtbij was zij nog indrukwekkender.

De symbolen die rondom de opening draaiden, leken nu op levende geometrieën. Ze veranderden voortdurend van vorm. Soms leken het letters. Dan weer sterrenstelsels. Vervolgens gezichten.

En plotseling zag ik iets wat mij deed verstijven.

Eén van de symbolen veranderde in mijn eigen gezicht.

Niet zoals ik er nu uitzag.

Maar zoals ik eruit had gezien in tientallen verschillende levens.

Man.

Vrouw.

Jong.

Oud.

Mensen van verschillende tijden en beschavingen.

Beelden flitsten voorbij als een eindeloze stroom herinneringen.

Een krijger.

Een monnik.

Een moeder.

Een geleerde.

Een visser.

Een kind dat nooit volwassen werd.

Het waren allemaal levens die op een bepaalde manier vertrouwd voelden.

Alsof ik ze werkelijk had geleefd.

De stroom stopte abrupt.En toen verschenen zij.Drie figuren van licht.Zij kwamen niet uit de doorgang.

Het leek eerder alsof zij altijd al aanwezig waren geweest en zich nu pas zichtbaar maakten.

Hun vormen waren mensachtig, maar tegelijkertijd veel groter dan mensen. Hun lichamen bestonden uit bewegend licht waarin complete sterrenstelsels zichtbaar waren.

Ik voelde geen angst. Alleen ontzag. Geen van hen sprak.

Toch hoorde ik hun boodschap onmiddellijk.

"Waarom wil je verder?"

De vraag galmde door mijn bewustzijn.

Ik dacht na. Waarom wilde ik verder? Was het nieuwsgierigheid? Ja. Koppigheid? Zeker!

Zoektocht naar waarheid?

Of gewoon de behoefte om antwoorden te krijgen?

Uiteindelijk antwoordde ik:

"Ik wil weten wie ik werkelijk ben."

Een lange stilte volgde.

Toen stapte één van de wachters naar voren.

"Ben je bereid alles los te laten wat je denkt dat je bent?"

Ik wilde onmiddellijk ja antwoorden.

Maar iets hield mij tegen.

Want ineens begreep ik wat de vraag werkelijk betekende.

Niet alleen mijn lichaam.

Niet alleen mijn huidige leven.

Maar ook mijn vorige levens.

Mijn herinneringen.

Mijn identiteit.

Mijn overtuigingen.

Zelfs mijn spirituele kennis.

Alles.

Als ik verder zou gaan, zou niets gegarandeerd behouden blijven.

Ik voelde twijfel.

En op hetzelfde moment verscheen de sjamaan opnieuw naast mij.

Voor het eerst zag ik bezorgdheid in zijn uitstraling.

"Je hoeft deze keuze niet nu te maken," zei hij.

"Waarom niet?" vroeg ik.

Hij keek naar de wachters.

"Omdat achter deze poort geen zoektocht meer bestaat."

Ik begreep hem niet.

"Wat bedoel je?"

Zijn antwoord kwam zacht.

"Achter deze poort eindigt de vraagsteller."

Op dat moment begon de doorgang zich langzaam te openen.

Geen deur.

Geen poort.

Maar een scheur in de werkelijkheid zelf.

Vanuit de opening stroomde een licht naar buiten dat onmogelijk te beschrijven was.

Niet wit.

Niet goud.

Niet gekleurd.

Het leek alsof alle kleuren tegelijk aanwezig waren.

Ik keek erin.

Slechts een fractie van een seconde.

Maar dat was genoeg.

Want wat ik daar zag, veranderde alles.

Ik zag (opnieuw) dat de aarde een droom was.

Ik zag dat de hal een droom was.

Ik zag dat zelfs het hiernamaals een droom was.

En heel even zag ik degene die al die dromen droomde.

Toen werd alles zwart.

En verloor ik het bewustzijn.

Wilde ik dit op dit moment al? Want er is geen weg terug.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

HOOFDSTUK 230: DE POORT (VERSCHUIVING) VAN VERGEVING

 Bewustzijn groeit door ervaring We denken vaak dat bewustzijn groeit doordat we meer weten, meer begrijpen of spiritueel verder komen. Maar...