vrijdag 29 mei 2026

HOOFDSTUK 256:DE HAL

Hoofdstuk 256

Door Kees

Ik ben

Ik voel hoe mijn bewustzijn samensmelt met het oneindige veld waarin geen richting bestaat. Geen boven. Geen beneden. Alleen aanwezigheid.

Maar iets laat me niet los.

De hal.waar ik al eens was (lees dit hoofdstuk)

Die ontelbare banken.

Die helmen.

De plaats van waaruit mensen hun levensreis beginnen en ook weer eindigen en dan hier weer arriveren .

Het idee dat complete levens slechts projecties zijn die bewust worden ervaren alsof ze echt zijn.

Een vreemde onrust trekt door mij heen. 

Terwijl " gedachten " door me heen bewegen, voel ik plotseling opnieuw een afscheiding ontstaan. Niet zo heftig als eerst. Meer alsof een deel van mijn aandacht wordt uitgerekt.

Ik bevind me dus opnieuw in de enorme hal.

Alleen is het hier nu anders.

Rustiger.

De drukte van aankomende en vertrekkende zielen lijkt verder weg. Het licht is zachter geworden. Alsof de ruimte reageert op mijn bewustzijn.

Ik kijk om me heen en merk iets op wat ik eerder niet zag.

Tussen de eindeloze rijen banken lopen wezens rond die geen mensen lijken te zijn. Sommigen zijn groter dan wij, met langgerekte lichamen van licht. Anderen lijken bijna vloeibaar, alsof hun vorm voortdurend verandert. Toch voelt hun aanwezigheid vreemd vertrouwd.

Niemand praat met woorden.

Alles gaat via directe overdracht van gevoel en weten.

Dan zie ik iets dat mijn aandacht volledig grijpt.

Aan het einde van de hal bevindt zich een afgesloten gedeelte dat eerder verborgen leek. Een enorme donkere doorgang, omringd door bewegende symbolen die constant van vorm veranderen. Voor de opening staan verschillende lichtwezens opgesteld.

Alsof ze bewaken wat daarachter ligt.

Ik voel onmiddellijk dat ik daar kennelijk niet zomaar mag komen.En dan word ik meestal koppig, als een verwend kind.

Iets trekt mij ernaartoe.

Een diepe herinnering.

Alsof ik daar ooit eerder ben geweest.

Zodra ik dichterbij kom, beginnen de symbolen sneller te bewegen. Ze lijken niet geschreven maar levend. Sommige tekens herken ik vaag uit dromen die ik als kind had. Dromen die ik altijd vergeten was zodra ik wakker werd.

Plotseling verschijnt er een sjamaan naast mij die ook door de dimensies reis. Ik ken hem van een eerdere ontmoeting.

Maar dit keer ziet hij er anders uit.

Minder menselijk.

Zijnr vorm fluctueert alsof hij moeite doet om zichtbaar te blijven binnen mijn beperkte waarneming.

'Je had hier nog niet mogen komen,' klinkt zijn stem rechtstreeks in mijn bewustzijn.

Ik vraag wat zich achter de doorgang bevindt.

Hij antwoordt niet meteen.

In plaats daarvan richt hij zijn aandacht op de enorme hal achter ons.

'De meesten denken dat de aarde het experiment is,' zegt hij uiteindelijk. 'Maar dat is niet waar.'

Hij wijst naar de slapende mensen op de banken.

'Dit… is óók een projectie.'

Op dat moment lijkt de grond onder mij weg te vallen.

De hal begint licht te vervormen. Alsof een digitale storing door de ruimte trekt. Heel even flikkert alles. De banken. De muren. De mensen.

Alsof de werkelijkheid moeite heeft zichzelf stabiel te houden.

Ik voel paniek opkomen.

'Sjamaan… wat bedoel je?'

Hij kijkt me aan met een blik die tegelijk oneindig oud en intens droevig aanvoelt.

'Er bestaan niveaus van dromen binnen dromen. Werkelijkheden binnen werkelijkheden. De zielen hier denken dat zij wakker zijn nadat ze de aarde verlaten… maar ook dit niveau is nog niet de uiteindelijke werkelijkheid.'

Mijn bewustzijn trilt hevig.

Het voelt alsof iets in mij deze waarheid probeert te blokkeren.

'Waarom weet niemand dit?' vraag ik.

'Omdat volledig ontwaken gevaarlijk is voor systemen die gebaseerd zijn op identificatie en ervaring,' antwoordt hij. 'De meeste bewustzijnen zijn nog niet klaar om los te laten wat zij als identiteit ervaren.'

Dan kijkt hij richting de donkere doorgang.

'Daarachter bevinden zich degenen die uit alle projecties zijn ontwaakt.'

Op dat moment voel ik een aanwezigheid vanuit de opening naar mij kijken.

Niet vijandig.

Maar immens.

Ouder dan tijd.

En plotseling besef ik iets dat mij schokt.

Die aanwezigheid kent mij.

Sterker nog…

Ze wacht al heel lang tot ik terugkeer.

Maar dan trekt mijn lichaam mijn bewustzijn terug. Mijn kat sprong op m'n buik..

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

HOOFDSTUK 230: DE POORT (VERSCHUIVING) VAN VERGEVING

 Bewustzijn groeit door ervaring We denken vaak dat bewustzijn groeit doordat we meer weten, meer begrijpen of spiritueel verder komen. Maar...